Family Picnic review by Festivalinfo.nl

Recensie Johnny Dowd : Family Picnic

Al ruim dertig jaar behoort Johnny Dowd tot de gevestigde orde van de rootsmuziek, van de alternatieve country of dat wat wij tegenwoordig beter kennen als Americana. Maar ondanks de prachtige loftuitingen die er zoal over hem zijn geschreven, heeft Dowd nog nooit een groot publiek voor zijn muziek weten te bereiken. Niet vreemd als je bedenkt dat de eigenzinnige muzikant er werkelijk alles aan doet om maar niet de reeds geplaveide wegen te bewandelen. Geniale maar dikwijls bizarre spitsvondigheden en wereldvreemde avonturen in tekst en muziek maken het de luisteraars nu niet gemakkelijk. Vooral op het vorig jaar verschenen Twinkle, Twinkle leek Dowd behoorlijk de weg kwijt te zijn. Al eerder werden door hem de scherpe randjes en de viezige kantjes van de rootsmuziek opgezocht. Dat de drank en drugs daarbij een rol speelden lijkt waarschijnlijk. De vertroebelde blik maakte zijn muziek en zijn teksten echter echter altijd fascinerend. Om de sfeer te optimaliseren zocht hij regelmatig een inspirerende omgeving op. Zo begon hij ooit met schrijven in het kantoor van zijn verhuisbedrijfje, maar maakte hij later ook eens gebruik van een studio waarvan de muren volledig waren voorzien van overlijdensberichten. Maffe onderwerpen en thema’s als ‘moord’, ‘dood’ en ook de trieste kanten van de liefde werden altijd al graag bezongen door de ooit in Texas geboren, maar tegenwoordig in New York woonachtige muzikant. Wie dacht dat Dowd zijn wilde haren inmiddels wel kwijt zou zijn geraakt in de loop van de tijd, en zo’n vijftien studioalbums later, komt bedrogen uit.

Op het eerder dit jaar verschenen Family Picnic horen we hem namelijk weer op de zijn zo bekende zwartgallige wijze. Na eerst de luisteraar op het verkeerde been te hebben gezet met de vreemde instrumentale opener ‘Hoodoo’, volgt een even zo merkwaardige wals, waarin Johnny stoeit met distortion en andere gruizige tonen die je uit een elektrische gitaar kunt toveren. ”I was never the man of your dreams” klinkt het vals, maar zeer gemeend gezongen. In het donkere ‘Vicksburg’ lijkt het zelfs of Tom Waits tijdens het opnemen de studio is komen binnensluipen. De Amerikaanse Burgeroorlog wordt hier op wel heel bijzondere wijze beschreven. Angstaanjagend is het, zonder enige remming. Het is typerend voor Dowd waarvan je je nauwelijks kunt voorstellen dat hij inmiddels de zeventig jaar is gepasseerd. Met puntig gitaarwerk en elektronische beats rapt hij zich door ‘Shameless’ en begeeft hij zich tijdens ‘Walking The Floor’ in een vreemde duistere wereld. Met vocale hulp van Kim Sherwood-Caso en ondersteund door Michael Edmondson op gitaar en xylorimba, een bijzonder slaginstrument, neemt Dowd de luisteraar mee in normale, alledaagse gebeurtenissen zoals een familie-picknick, maar is niets zoals het lijkt dat het is. Vrijwel alles ontaardt in een surrealistische toestand en lijkt genialiteit en waanzin heel nauw met elkaar verwant. Hartstochtelijk gezongen is de lieve ode aan gospelzanger Thomas Dorsey door Dowd die, hoe tegenstrijdig ook, zich altijd voornamelijk met Duivelse muziek heeft ingelaten. Ondanks de goede bedoelingen klinkt ‘Let’s Have A Party’ weliswaar uitnodigend, maar wij slaan deze uitnodiging liever af en genieten op afstand van de muzikale capriolen van deze bijzondere veteraan op deze zeer interessante Family Picnic.

Recensent:Jeroen Bakker      Artiest:Johnny Dowd        Label:Mother Jinx Records
                                                                                   – Original Article

 

For more than thirty years, Johnny Dowd has been part of the established order of roots music, of the alternative country or what we now know better as Americana. But despite the wonderful lofting that has been written about him, Dowd has never managed to reach a large audience for his music. Not surprising when you consider that the idiosyncratic musician really does everything he can to not walk the paved roads. Ingenious, but often bizarre, quirks and worldly adventures in text and music do not make it easy for listeners. Especially on the last year, Twinkle, Twinkle Dowd seemed to be pretty lost. Earlier, he looked up the sharp edges and the filthy edges of the roots music. It seems likely that alcohol and drinks played a role in this. However, the blurred look always made his music and lyrics fascinating. To optimize the atmosphere, he regularly sought out an inspiring environment. For example, he once started writing in the office of his removal company, but later he also used a studio whose walls were completely covered with obituaries. Stupid subjects and themes such as ‘murder’, ‘death’ and also the sad sides of love have always been liked by the musician who was once born in Texas, but now lives in New York.On the Family Picnic , which was published earlier this year, we can hear it again in its well-known black-and-white manner. After having misled the listener with the strange instrumental opener ‘Hoodoo’, an equally remarkable waltz follows, in which Johnny plays with distortion and other gritty tones that you can conjure from an electric guitar. “I was never the man of your dreams”it sounds fake, but sincerely sung. In the dark ‘Vicksburg’ it even seems as if Tom Waits came sneaking into the studio during the recording. The American Civil War is described here in a very special way. It is frightening, without any inhibition. It is typical of Dowd that you can hardly imagine that he has now passed the seventy years. With pointed guitar work and electronic beats, he raps through ‘Shameless’ and enters a strange dark world during ‘Walking The Floor’. With vocal help from Kim Sherwood-Caso and supported by Michael Edmondson on guitar and xylorimba, a special percussion instrument, Dowd takes the listener into normal, everyday events such as a family picnic, but is nothing as it seems. Almost everything degenerates into a surrealistic situation and genius and madness seem very closely related. Sung passionately is the sweet ode to gospel singer Thomas Dorsey by Dowd, who, however contradictory, has always been mainly involved with Devil’s music. Despite the good intentions, ‘Let’s Have A Party’ sounds inviting, but we prefer to decline this invitation and enjoy the musical antics of this special veteran from a very interesting distance.Family Picnic .
                                                                        – Translation by Google

Live @ 81 Renshaw

Johnny Dowd is an American alternative country musician from Ithaca, New York. Typical of his style are experimental, noisy breaks in his songs and strong gothic (in the sense of dark and gloomy) elements in the lyrics as well as in the music. There is also a strong undercurrent of black humour and the absurd in his work.

Although his early albums were most celebrated in the alternative country community, he has never quite fit into any particular genre. As a singer-songwriter, his music is most often compared to that of Tom Waits, Nick Cave and Captain Beefheart.

Johnny’s new album, “Family Picnic” will be released March 1, 2019. As Dowd says himself: “I had to dig pretty deep for this one. Not sure how many more tunes I have in me. Tick tock. This record took an unexpected turn to the past — my past. It’s kind of like Wrong Side of Memphis 30 years down the road. Surprisingly little has changed for me (emotionally, that is). I’m still drawn to the same themes — unrequited love, murder, general foolishness. Waltzes and shuffles and boom chuck beats abound. Ice cream chord changes. Plus Kim Sherwood -Caso – and Mike Edmondson. What’s not to like? An Americana classic, if I do say so myself.”

Support Rae Clark

£12 advance tickets available from the venue and online here: https://goo.gl/WTKK3Q

 

Feeling Bad Tour @ Cloud Nine

 

 

Twee gelijkgestemde zielen bundelen hun krachten in de ‘Going down the road feeling bad’-tournee! Beeldend kunstenaar/muzikant Melle de Boer is frontman van de band Smutfish – hun debuutalbum Lawnmower Mind (2003), vol melancholisch existentialisme, geldt als grondlegger van de Nederlandse ‘country noir’. De Amerikaanse singer-songwriter Johnny Dowd put voor zijn alt.country uit dezelfde donkere bron als De Boer – niet voor niets wordt hij vergeleken met Nick Cave, Tom Waits en Captain Beefheart. Dowd komt in december 2017 met een nieuw album vol interpretaties van Amerikaanse folk klassiekers. De traditionele liedjes worden precies zoals ze horen te klinken gebracht door Dowd en De Boer gebracht: vol met ziel, actualiteit en elektriciteit. Verwacht geen slaperige singer-songwriteravond, maar een concert vol contrasten!

 

Facebook event

– Original site

Two like-minded souls join forces in the ‘Going down the road feeling bath’ tour! Visual artist / musician Melle de Boer is frontman of the band Smutfish – their debut album Lawnmower Mind (2003), full of melancholic existentialism, is the founder of the Dutch ‘country noir’.The American singer-songwriter Johnny Dowd draws for his alt.country from the same dark source as De Boer – not for nothing he is compared to Nick Cave, Tom Waits and Captain Beefheart. Dowd arrives in December 2017 with a new album full of interpretations of American folk classics. The traditional songs are brought exactly as they should be brought by Dowd and De Boer: full of soul, current and electricity. Do not expect a sleepy singer-songwriter’s evening, but a concert full of contrasts!

Feeling Bad Tour @ Worm Feb. 9

 

Johnny Dowd (US) + Melle de Boer

 

 

Language is a subject of constant debate in The Avantgardistic State. What is it best used for, and how? Here we have two exponents who take this linguistic to-and-fro down a country path [sic]. Expect a combination of Dutch and American grassroots music at its most fundamental.

Melle de Boer
Melle de Boer, known for his act Smutfish and his love of the American folk tradition addresses the idea that Dutch acts need to sing in English to be “successful”. Through his love of the American song tradition. De Boer will be joined by Suzanne Ypma.

Johnny Dowd
Johnny Dowd is an American alt country musician from Ithaca, New York. Expect songs full of experimental, noisy breaks with a strong int of the American Gothic and black humour. Many have compared his music to that of Tom Waits and Captain Beefheart. Dowd will be joined by guitarist Mike Edmondson.

 – Original site

Going down the road feeling bad | Johnny Dowd & Melle de Boer

Johnny Dowd and Melle de Boer travel through the Netherlands as a double bill. Their Going Down the Road Feeling Bad tour marks the occasion of the release of their new albums. Dowd and The Boer play their own songs and, in the collaborative part of the show, perform their joint, unconventional take on American traditional music.

Artist and musician Melle de Boer is known as the lead singer of his band Smutfish. Their 2003 debut record Lawnmower Mind is widely regarded as the founding album of Dutch ‘country noir’. American musician Johnny Dowd lives and breathes American blues, folk and country music, reinterpreting their traditions in his own experimental and darkly humorous way. Dowd and De Boer both have a knack for the eclectic. Don’t expect a sleepy singer songwriter night: their songs are beautiful, urgent, chaotic, loud, noisy, soothing, and above all, unforgettable.

Feeling Bad Tour @ Patronaat

Johnny Dowd (USA) + Melle de Boer - Going Down the Road Feeling Bad Tour

Als twee mensen lang genoeg graven komen ze elkaar uiteindelijk tegen. Johnny Dowd en Melle de Boer graven al jaren tunnels in de menselijke ziel. Als Orpheusen dalen ze af in de onderwereld en nemen met gevaar voor eigen leven de mooiste dingen mee naar boven. Nu komen die tunnels samen.
December 2017 komt Johnny Dowd uit met een album met zijn interpretaties van Amerikaanse Folk klassiekers. Liedjes als: Going Down the Road, St. James Infirmary, Tom Dooley, Oh my Darling Clementine.
Het zijn Traditionals, de basis van de Amerikaanse muziek. Johnny en Melle zullen ze bijna onherkenbaar brengen. Niet oubollig, maar zoals ze nu moeten klinken, actueel, vol ziel, elektriciteit en noodzakelijkheid. Ze spiegelen een directe reactie op de huidige Amerikaanse samenleving, met alle spanningen en onzekerheden die daarbij denkbaar zijn.
Melle de Boer brengt begin 2018 een album uit. Een solo album heel dichtbij zichzelf. Dit album wordt opgenomen op zijn zolder. Eenzelfde zolder als waarnaar de vader van Melle vertrok na zijn scheiding. Op die zolder wonen spoken. Spoken die liedjes fluisteren.

Johnny en Melle gaan touren door Nederland. Ze spelen hun liedjes. Oude liedjes, nieuwe liedjes. Geen suf singer-songwriter avondje maar elektrisch, chaotisch, hard en lelijk, zacht en mooi. Alleen en samen. Ze combineren hun volstrekt eigen werelden om een onvergetelijk, maar vooral uniek optreden te verzorgen.

Johnny neemt zijn gitarist Mike Edmondson mee. Hij zorgt voor een gedegen slaggitaar waar Johnny al zijn gekte en chaos in kwijt kan. Mike zingt ook mee.
Melle wordt bijgestaan door Suzanne Ypma. Zij heeft samen met Melle zijn nieuwe album opgenomen. Suzanne is van de elektropop. De synthesizer heeft een belangrijke rol in het nieuwe album.

JOHNNY DOWD
Johnny Dowd wordt al tijden een van de laatst overgebleven échte folk originals genoemd. ‘Dowd is misschien niet naar de vorm, maar wel naar de geest een late volgeling van de vooroorlogse blueszangers’ NRC 2001.
Johnny Dowd (geboren 29 maart 1948 in Fort Worth, Texas) is een Amerikaanse alt country musicus uit Ithaca, New York. Typisch voor zijn stijl zijn experimentele, luidruchtige pauzes in zijn liedjes en sterke gotische (in de zin van duistere en sombere) elementen in de liedjes en in de muziek. Er is ook een sterke onderstroom van zwarte humor en het absurde in zijn werk. Als singer-songwriter wordt zijn muziek vergeleken met de muziek van Tom Waits, Nick Cave en Captain Beefheart.

MELLE DE BOER
Vanaf 2001 is Melle bezig met het duiden van zijn ‘Amerikaanse’ muziek.
Zijn band Smutfish, opgericht in 1999, heeft sinds het debuutalbum ‘Lawnmower Mind’ een omvangrijk oeuvre opgebouwd en bij verschillende platenmaatschappijen 5 cd’s opgenomen.
Door optredens op onder andere Noorderslag, SXSW in Austin, Texas, de Popkomm in Berlijn en het Reeperbahn festival in Hamburg, heeft de band veel getourd door Nederland en Europa. Ook noemenswaardig is de tour met Daniel Johnston in 2007 en 2008.
In 2015 vond de release van het album “Trouble” plaats bij het toonaangevende Nederlandse label Excelsior Recordings. De daaruitvolgende tour langs filmhuizen maakte duidelijk dat door tekeningen toe te voegen aan de muziek, de teksten beter begrepen werden, zodoende werd er een extra dimensie aan een optreden toegevoegd.

Waarom zingen Nederlanders zo vaak in het Engels? In 2016 vertaalden Nederlandse schrijvers als Leon Verdonschot, Levi Weemoedt, Maartje Wortel, Ingmar Heytze, Freek de Jonge Liedjes van Melle de Boer naar het Nederlands. Dit gaf inzichten in de keuze voor de Engelse taal als voertaal voor zijn liedjes.
Dit keer verbindt Melle zijn optredens direct met de bron. Namelijk de Amerikaanse folk.

Bijzonder avondje, zoveel mag nu al duidelijk zijn!

The Rocking Magpie

One man (and a few friend's) thoughts on Roots music from across the great divide.

sangiuseppe

la poesia è morta e non sarò io a resuscitarla

The Dowd Tribe

Making Something Out of Nothing Since Before You Were Born

Grrlfest

GF is an independent multi-platform music and arts festival to celebrate and empower women-identified artists

Peters portaal

Dit is dus geen weblog, maar een wegwijzer

Communiqué

The Official Blog Of WKDU Philadelphia 91.7 FM

No.9

An Artist's Journey

HariKari

Cutting through the fat of this world

Fans of Johnny Dowd

How Much Emptiness Can you Swallow?

michael stark music

official site for recording artist... Michael Stark

BlackCountryRock

Musings on music and anything else

sheila sea

like thalassic velvet

a nomad in cyberspace

the wonderings of a zig-zag wanderer

Ithaca Record Freak

Honest Reviews for local and small-time/indie artists

Blabber 'n' Smoke

A Glasgow view of Americana and related music and writings.

%d bloggers like this: