Soundblabs Most Depressing Album and Moor review of Family Picnic

THE TOP 40 MOST DEPRESSING ALBUMS

 by Kevin Orton    25 Apr 2019
“These are oft cited as the most depressing and dark albums of all time. That’s not necessarily a bad thing in my book. There’s something to be said for an artist laying it on the line and going to places where angels fear to tread. I don’t find them depressing. I find them inspiring and beautiful.”
Coming in at Number 36 ( Really? Not a bummer enough for Number 1?):

The first song on Pictures from Life’s Other Side is a little jarring to the sensibilities.

Actually, all the songs are jarring in one way or another, but that first song is just plain unpleasant. The image that comes to mind is of Nick Cave sitting in on a session with Morphine and something going terribly wrong. Luckily, I persevered and waited for track number-two. From then on, I was hooked.

Track number-two, titled “Worried Mind,” and featuring a chorus lifted from Hank Williams’ “Jambalaya,” is pure, sinister listening pleasure. Johnny Dowd is funny, scary, and ultimately, highly entertaining. His musical arrangements are inventive, occasionally hypnotic, even sensual… let’s see, what other adjectives can I throw in here? I’ll say this. Try slow-dancing to “Worried Mind” by candlelight and see if you don’t have some kind of epiphany.

Johnny Dowd is like the Hal Ketchum of the current indie scene. You may recall that Ketchum broke through as a country music recording artist only after a much less visible career in construction or roofing or some such. Similarly, Dowd was in the army and then worked as a furniture mover for many of his fifty-one years, although since he released his first album, Wrong Side of Memphis, which showed up on a number of critics’ Ten Best lists for 1998, he might be able to hire someone to move his furniture now.

Dowd writes his own songs, and given the nature of these tunes, it’s no surprise that he gets a lot of press as some kind of weirdo. Jason Ankeny, a critic for the All-Music Guide, described Dowd’s work as “sick, twisted… and genuinely horrifying.” (see full review below-Ed.) I don’t know if it’s all that. It’s what rock and roll should be: pushing the edge of the envelope. As Dowd himself has said, “a few times I lost the faith, but I’m still a true believer in the power of music. Rock-n-roll is my religion.”

In “The Girl Who Made Me Sick,” Dowd sings “You have a dirty, dirty mind; you got a missionary smile. It’s a strange combination; it drove me crazy after a while.” I wonder if this qualifies as projection, psychologically speaking?

I should mention that Kim Sherwood-Caso’s backing vocals are perfect on this album.

Overall, Pictures from Life’s Other Side rates a Groovy Factor of Four out of Five, which means I’d go out and buy it right now if I wasn’t lucky enough to already own it.

 – Original review in Eclectica

AllMusic Review by Jason Ankeny

If there was even the tiniest bit of comfort to be wrung from Johnny Dowd‘s singularly disturbing debut album, Wrong Side of Memphis, it was that the record’s stark, homespun tales of murder, misery, and malice seemed light years removed from reality, evoking a backwoods dementia so completely over the top it often threatened to veer into the ridiculous. Pictures from Life’s Other Side ups the ante considerably: Complete with full-band backing, crisp production, and a broader musical spectrum, the effect is much more chilling, as within this more conventional framework, Dowd‘s obsessions manifest themselves in new and sinister ways, cloaking his fixations and fetishes behind the subterfuge of a suspiciously listenable blend of country, blues, and pop. Where Wrong Side of Memphis immediately revealed itself as the ravings of a madman, Pictures from Life’s Other Side is much sneakier — at first glance, “Hope You Don’t Mind” appears to be a heart-wrenching ballad of unrequited love, but on closer inspection the object of the middle-aged Dowd‘s affection is a schoolgirl; likewise, the hauntingly atmospheric “No Woman’s Flesh But Hers” is a testament to undying love, in this case a husband’s pledge to his comatose wife. Sick, twisted, and undeniably compelling, Pictures from Life’s Other Sidedelivers where countless shock rock and gangsta rap records fall short, capturing a musical vision that’s genuinely disquieting.

 

Still shooting for that Number One spot with his latest release Family Picnic:

johnny dowd family picnic

Johnny Dowd debuteerde zo’n dertig jaar geleden met een donker Americana-album, Wrong Side of Memphis, en met Family Picnic keert hij terug naar die rootsrock omgeving. De teksten hebben nog steeds die zwarte humor, luister maar eens naar het portret dat hij van een familie neerzet in de titelsong van dit album, daar zou je niet vrolijk van worden, als hij het niet zo grappig formuleerde. En dat is eigenlijk ook waarom ik een zwak heb voor deze Amerikaanse singer/songwriter – hij is grappig en werkt op mijn lachspieren, ook met een nummer als Let’s Have a Party, waarbij ik echt onweerstaanbaar in de lach schiet, hoe knullig die drums ook mogen klinken, of misschien wel juist daarom. Hij opent overigens met een heel lekkere instrumental, Hoodoo, die je meteen in de stemming brengt voor goede moordballades en liedjes over andere ellende.

Johnny Dowd is inmiddels zeventig en laat zich begeleiden door twee muzikanten waar hij vaker mee samenwerkte, Michael Edmondson en Kim Sherwood-Caso, en dat werkt perfect. Een perfect Americana-album. Mis de tournee niet die Dowd begin 2019 naar Europa brengt.

Luister hier naar een paar fragmenten:

 – Original Article

Johnny Dowd made his debut some thirty years ago with a dark Americana album, Wrong Side of Memphis, and with Family Picnic he returns to that roots rock environment. The lyrics still have that black humor, just listen to the portrait he puts down from a family in the title song of this album, you wouldn’t be happy if he didn’t put it that funny. And that is actually why I have a weakness for this American singer / songwriter – he is funny and works on my muscles, also with a song like Let’s Have a Party , in which I really laugh irresistibly, no matter how silly those drums are. may sound, or perhaps precisely because of that. Incidentally, he opens with a very tasty instrumental, Hoodoo, which immediately gets you in the mood for good murder ballads and songs about other misery.

Johnny Dowd is now seventy and is accompanied by two musicians with whom he has collaborated more often, Michael Edmondson and Kim Sherwood-Caso, and that works perfectly. A perfect Americana album.

 – translation by Google

Live @ 81 Renshaw

Johnny Dowd is an American alternative country musician from Ithaca, New York. Typical of his style are experimental, noisy breaks in his songs and strong gothic (in the sense of dark and gloomy) elements in the lyrics as well as in the music. There is also a strong undercurrent of black humour and the absurd in his work.

Although his early albums were most celebrated in the alternative country community, he has never quite fit into any particular genre. As a singer-songwriter, his music is most often compared to that of Tom Waits, Nick Cave and Captain Beefheart.

Johnny’s new album, “Family Picnic” will be released March 1, 2019. As Dowd says himself: “I had to dig pretty deep for this one. Not sure how many more tunes I have in me. Tick tock. This record took an unexpected turn to the past — my past. It’s kind of like Wrong Side of Memphis 30 years down the road. Surprisingly little has changed for me (emotionally, that is). I’m still drawn to the same themes — unrequited love, murder, general foolishness. Waltzes and shuffles and boom chuck beats abound. Ice cream chord changes. Plus Kim Sherwood -Caso – and Mike Edmondson. What’s not to like? An Americana classic, if I do say so myself.”

Support Rae Clark

£12 advance tickets available from the venue and online here: https://goo.gl/WTKK3Q

 

Feeling Bad Tour @ Cloud Nine

 

 

Twee gelijkgestemde zielen bundelen hun krachten in de ‘Going down the road feeling bad’-tournee! Beeldend kunstenaar/muzikant Melle de Boer is frontman van de band Smutfish – hun debuutalbum Lawnmower Mind (2003), vol melancholisch existentialisme, geldt als grondlegger van de Nederlandse ‘country noir’. De Amerikaanse singer-songwriter Johnny Dowd put voor zijn alt.country uit dezelfde donkere bron als De Boer – niet voor niets wordt hij vergeleken met Nick Cave, Tom Waits en Captain Beefheart. Dowd komt in december 2017 met een nieuw album vol interpretaties van Amerikaanse folk klassiekers. De traditionele liedjes worden precies zoals ze horen te klinken gebracht door Dowd en De Boer gebracht: vol met ziel, actualiteit en elektriciteit. Verwacht geen slaperige singer-songwriteravond, maar een concert vol contrasten!

 

Facebook event

– Original site

Two like-minded souls join forces in the ‘Going down the road feeling bath’ tour! Visual artist / musician Melle de Boer is frontman of the band Smutfish – their debut album Lawnmower Mind (2003), full of melancholic existentialism, is the founder of the Dutch ‘country noir’.The American singer-songwriter Johnny Dowd draws for his alt.country from the same dark source as De Boer – not for nothing he is compared to Nick Cave, Tom Waits and Captain Beefheart. Dowd arrives in December 2017 with a new album full of interpretations of American folk classics. The traditional songs are brought exactly as they should be brought by Dowd and De Boer: full of soul, current and electricity. Do not expect a sleepy singer-songwriter’s evening, but a concert full of contrasts!

Feeling Bad Tour @ Patronaat

Johnny Dowd (USA) + Melle de Boer - Going Down the Road Feeling Bad Tour

Als twee mensen lang genoeg graven komen ze elkaar uiteindelijk tegen. Johnny Dowd en Melle de Boer graven al jaren tunnels in de menselijke ziel. Als Orpheusen dalen ze af in de onderwereld en nemen met gevaar voor eigen leven de mooiste dingen mee naar boven. Nu komen die tunnels samen.
December 2017 komt Johnny Dowd uit met een album met zijn interpretaties van Amerikaanse Folk klassiekers. Liedjes als: Going Down the Road, St. James Infirmary, Tom Dooley, Oh my Darling Clementine.
Het zijn Traditionals, de basis van de Amerikaanse muziek. Johnny en Melle zullen ze bijna onherkenbaar brengen. Niet oubollig, maar zoals ze nu moeten klinken, actueel, vol ziel, elektriciteit en noodzakelijkheid. Ze spiegelen een directe reactie op de huidige Amerikaanse samenleving, met alle spanningen en onzekerheden die daarbij denkbaar zijn.
Melle de Boer brengt begin 2018 een album uit. Een solo album heel dichtbij zichzelf. Dit album wordt opgenomen op zijn zolder. Eenzelfde zolder als waarnaar de vader van Melle vertrok na zijn scheiding. Op die zolder wonen spoken. Spoken die liedjes fluisteren.

Johnny en Melle gaan touren door Nederland. Ze spelen hun liedjes. Oude liedjes, nieuwe liedjes. Geen suf singer-songwriter avondje maar elektrisch, chaotisch, hard en lelijk, zacht en mooi. Alleen en samen. Ze combineren hun volstrekt eigen werelden om een onvergetelijk, maar vooral uniek optreden te verzorgen.

Johnny neemt zijn gitarist Mike Edmondson mee. Hij zorgt voor een gedegen slaggitaar waar Johnny al zijn gekte en chaos in kwijt kan. Mike zingt ook mee.
Melle wordt bijgestaan door Suzanne Ypma. Zij heeft samen met Melle zijn nieuwe album opgenomen. Suzanne is van de elektropop. De synthesizer heeft een belangrijke rol in het nieuwe album.

JOHNNY DOWD
Johnny Dowd wordt al tijden een van de laatst overgebleven échte folk originals genoemd. ‘Dowd is misschien niet naar de vorm, maar wel naar de geest een late volgeling van de vooroorlogse blueszangers’ NRC 2001.
Johnny Dowd (geboren 29 maart 1948 in Fort Worth, Texas) is een Amerikaanse alt country musicus uit Ithaca, New York. Typisch voor zijn stijl zijn experimentele, luidruchtige pauzes in zijn liedjes en sterke gotische (in de zin van duistere en sombere) elementen in de liedjes en in de muziek. Er is ook een sterke onderstroom van zwarte humor en het absurde in zijn werk. Als singer-songwriter wordt zijn muziek vergeleken met de muziek van Tom Waits, Nick Cave en Captain Beefheart.

MELLE DE BOER
Vanaf 2001 is Melle bezig met het duiden van zijn ‘Amerikaanse’ muziek.
Zijn band Smutfish, opgericht in 1999, heeft sinds het debuutalbum ‘Lawnmower Mind’ een omvangrijk oeuvre opgebouwd en bij verschillende platenmaatschappijen 5 cd’s opgenomen.
Door optredens op onder andere Noorderslag, SXSW in Austin, Texas, de Popkomm in Berlijn en het Reeperbahn festival in Hamburg, heeft de band veel getourd door Nederland en Europa. Ook noemenswaardig is de tour met Daniel Johnston in 2007 en 2008.
In 2015 vond de release van het album “Trouble” plaats bij het toonaangevende Nederlandse label Excelsior Recordings. De daaruitvolgende tour langs filmhuizen maakte duidelijk dat door tekeningen toe te voegen aan de muziek, de teksten beter begrepen werden, zodoende werd er een extra dimensie aan een optreden toegevoegd.

Waarom zingen Nederlanders zo vaak in het Engels? In 2016 vertaalden Nederlandse schrijvers als Leon Verdonschot, Levi Weemoedt, Maartje Wortel, Ingmar Heytze, Freek de Jonge Liedjes van Melle de Boer naar het Nederlands. Dit gaf inzichten in de keuze voor de Engelse taal als voertaal voor zijn liedjes.
Dit keer verbindt Melle zijn optredens direct met de bron. Namelijk de Amerikaanse folk.

Bijzonder avondje, zoveel mag nu al duidelijk zijn!

Feeling Bad Tour @ PaRaDoX rootZclub 2/3

 

Johnny-Dowd-by-Kat-Dalton

Als twee mensen lang genoeg graven komen ze elkaar uiteindelijk tegen. Johnny Dowd en Melle de Boer graven al jaren tunnels in de menselijke ziel. Als Orpheusen dalen ze af in de onderwereld en nemen met gevaar voor eigen leven de mooiste dingen mee naar boven. Nu komen die tunnels samen. December 2017 komt Johnny Dowd uit met een album met zijn interpretaties van Amerikaanse Folk klassiekers. Liedjes als: Going Down the Road, St. James Infirmary, Tom Dooley, Oh my Darling Clementine. Het zijn Traditionals, de basis van de Amerikaanse muziek. Johnny en Melle zullen ze bijna onherkenbaar brengen. Niet oubollig, maar zoals ze nu moeten klinken, actueel, vol ziel, elektriciteit en noodzakelijkheid. Ze spiegelen een directe reactie op de huidige Amerikaanse samenleving, met alle spanningen en onzekerheden die daarbij denkbaar zijn.

Melle de Boer brengt begin 2018 een album uit. Een solo album heel dichtbij zichzelf. Dit album wordt opgenomen op zijn zolder. Eenzelfde zolder als waarnaar de vader van Melle vertrok na zijn scheiding. Op die zolder wonen spoken. Spoken die liedjes fluisteren. Johnny en Melle gaan touren door Nederland. Ze spelen hun liedjes. Oude liedjes, nieuwe liedjes. Geen suf singer-songwriter avondje maar elektrisch, chaotisch, hard en lelijk, zacht en mooi. Alleen en samen. Ze combineren hun volstrekt eigen werelden om een onvergetelijk, maar vooral uniek optreden te verzorgen. Johnny neemt zijn gitarist Mike Edmondson mee. Hij zorgt voor een gedegen slaggitaar waar Johnny al zijn gekte en chaos in kwijt kan. Mike zingt ook mee. Melle wordt bijgestaan door Suzanne Ypma. Zij heeft samen met Melle zijn nieuwe album opgenomen. Suzanne is van de elektropop. De synthesizer heeft een belangrijke rol in het nieuwe album.

JOHNNY DOWD
Johnny Dowd wordt al tijden een van de laatst overgebleven échte folk originals genoemd. ‘Dowd is misschien niet naar de vorm, maar wel naar de geest een late volgeling van de vooroorlogse blueszangers’ NRC 2001. Johnny Dowd (geboren 29 maart 1948 in Fort Worth, Texas) is een Amerikaanse alt country musicus uit Ithaca, New York. Typisch voor zijn stijl zijn experimentele, luidruchtige, pauzes in zijn liedjes en sterke gotische (in de zin van duistere en sombere) elementen in de liedjes en in de muziek. Er is ook een sterke onderstroom van zwarte humor en het absurde in zijn werk. Als singer-songwriter wordt zijn muziek vergeleken met de muziek van Tom Waits, Nick Cave en Captain Beefheart.

MELLE DE BOER
Vanaf 2001 is Melle bezig met het duiden van zijn ‘Amerikaanse’ muziek.Zijn band Smutfish, opgericht in 1999, heeft sinds het debuutalbum ‘Lawnmower Mind’ een omvangrijk oeuvre opgebouwd en bij verschillende platenmaatschappijen 5 cd’s opgenomen. Door optredens op onder andere Noorderslag, SXSW in Austin, Texas, de Popkomm in Berlijn en het Reeperbahn festival in Hamburg, heeft de band veel getourd door Nederland en Europa. Ook noemenswaardig is de tour met Daniel Johnston in 2007 en 2008. In 2015 vond de release van het album “Trouble” plaats bij het toonaangevende Nederlandse label Excelsior Recordings. De daaruitvolgende tour langs filmhuizen maakte duidelijk dat door tekeningen toe te voegen aan de muziek, de teksten beter begrepen werden, zodoende werd er een extra dimensie aan een optreden toegevoegd.

Melle de Boer

 – Paradox Rootz Club

When two people dig long enough, they eventually meet each other. Johnny Dowd and Melle de Boer have been digging tunnels in the human soul for years. As Orpheusen they descend into the underworld and with danger to their own lives bring out the most beautiful things. Now those tunnels come together. December 2017 Johnny Dowd comes out with an album with his interpretations of American Folk classics. Songs like: Going Down the Road, St. James Infirmary, Tom Dooley, Oh my Darling Clementine. They are Traditionals, the basis of American music. Johnny and Melle will bring them almost unrecognizable. Not quaint, but as they should sound now, current, full of soul, electricity and necessity. They mirror a direct reaction to current American society, with all the tensions and uncertainties that are conceivable in this respect.

Melle de Boer will release an album in early 2018. A solo album very close to itself. This album is recorded in his attic. The same attic as the father of Melle left after his divorce.Ghosts live in that attic. Ghosts that whisper songs. Johnny and Melle are going to tour the Netherlands. They play their songs. Old songs, new songs. Not a dull singer-songwriter night but electric, chaotic, hard and ugly, soft and beautiful. Alone and together. They combine their completely individual worlds to provide an unforgettable, but especially unique, performance. Johnny takes his guitarist Mike Edmondson with him. He provides a solid percussion guitar that Johnny can put all his craziness and chaos into. Mike also sings along. Melle is assisted by Suzanne Ypma. She has recorded his new album together with Melle. Suzanne is from the electropop. The synthesizer has an important role in the new album.

JOHNNY DOWD
Johnny Dowd has been known as one of the last remaining real folk originals. ‘Dowd may not be in the form, but in spirit a late follower of the pre-war blues singers’ NRC 2001. Johnny Dowd (born March 29, 1948 in Fort Worth, Texas) is an American alto country musician from Ithaca, New York. Typical for his style are experimental, noisy, pauses in his songs and strong gothic (in the sense of dark and sombre) elements in the songs and in music. There is also a strong undercurrent of black humor and the absurdity in his work.As a singer-songwriter his music is compared with the music of Tom Waits, Nick Cave and Captain Beefheart.

MELLE DE BOER
Since 2001 Melle has been interpreting his ‘American’ music. His band Smutfish, founded in 1999, has built up an extensive body of work since the debut album ‘Lawnmower Mind’ and recorded 5 CDs at various record companies. Through performances at, among others, Noorderslag, SXSW in Austin, Texas, the Popkomm in Berlin and the Reeperbahn festival in Hamburg, the band has toured a lot through the Netherlands and Europe. Also noteworthy is the tour with Daniel Johnston in 2007 and 2008. In 2015 the release of the album “Trouble” took place at the leading Dutch label Excelsior Recordings. The ensuing tour of film houses made it clear that by adding drawings to the music, the texts were better understood, so an extra dimension to a performance was added.

 

– Translation by Google