Family Picnic review by Festivalinfo.nl

Recensie Johnny Dowd : Family Picnic

Al ruim dertig jaar behoort Johnny Dowd tot de gevestigde orde van de rootsmuziek, van de alternatieve country of dat wat wij tegenwoordig beter kennen als Americana. Maar ondanks de prachtige loftuitingen die er zoal over hem zijn geschreven, heeft Dowd nog nooit een groot publiek voor zijn muziek weten te bereiken. Niet vreemd als je bedenkt dat de eigenzinnige muzikant er werkelijk alles aan doet om maar niet de reeds geplaveide wegen te bewandelen. Geniale maar dikwijls bizarre spitsvondigheden en wereldvreemde avonturen in tekst en muziek maken het de luisteraars nu niet gemakkelijk. Vooral op het vorig jaar verschenen Twinkle, Twinkle leek Dowd behoorlijk de weg kwijt te zijn. Al eerder werden door hem de scherpe randjes en de viezige kantjes van de rootsmuziek opgezocht. Dat de drank en drugs daarbij een rol speelden lijkt waarschijnlijk. De vertroebelde blik maakte zijn muziek en zijn teksten echter echter altijd fascinerend. Om de sfeer te optimaliseren zocht hij regelmatig een inspirerende omgeving op. Zo begon hij ooit met schrijven in het kantoor van zijn verhuisbedrijfje, maar maakte hij later ook eens gebruik van een studio waarvan de muren volledig waren voorzien van overlijdensberichten. Maffe onderwerpen en thema’s als ‘moord’, ‘dood’ en ook de trieste kanten van de liefde werden altijd al graag bezongen door de ooit in Texas geboren, maar tegenwoordig in New York woonachtige muzikant. Wie dacht dat Dowd zijn wilde haren inmiddels wel kwijt zou zijn geraakt in de loop van de tijd, en zo’n vijftien studioalbums later, komt bedrogen uit.

Op het eerder dit jaar verschenen Family Picnic horen we hem namelijk weer op de zijn zo bekende zwartgallige wijze. Na eerst de luisteraar op het verkeerde been te hebben gezet met de vreemde instrumentale opener ‘Hoodoo’, volgt een even zo merkwaardige wals, waarin Johnny stoeit met distortion en andere gruizige tonen die je uit een elektrische gitaar kunt toveren. ”I was never the man of your dreams” klinkt het vals, maar zeer gemeend gezongen. In het donkere ‘Vicksburg’ lijkt het zelfs of Tom Waits tijdens het opnemen de studio is komen binnensluipen. De Amerikaanse Burgeroorlog wordt hier op wel heel bijzondere wijze beschreven. Angstaanjagend is het, zonder enige remming. Het is typerend voor Dowd waarvan je je nauwelijks kunt voorstellen dat hij inmiddels de zeventig jaar is gepasseerd. Met puntig gitaarwerk en elektronische beats rapt hij zich door ‘Shameless’ en begeeft hij zich tijdens ‘Walking The Floor’ in een vreemde duistere wereld. Met vocale hulp van Kim Sherwood-Caso en ondersteund door Michael Edmondson op gitaar en xylorimba, een bijzonder slaginstrument, neemt Dowd de luisteraar mee in normale, alledaagse gebeurtenissen zoals een familie-picknick, maar is niets zoals het lijkt dat het is. Vrijwel alles ontaardt in een surrealistische toestand en lijkt genialiteit en waanzin heel nauw met elkaar verwant. Hartstochtelijk gezongen is de lieve ode aan gospelzanger Thomas Dorsey door Dowd die, hoe tegenstrijdig ook, zich altijd voornamelijk met Duivelse muziek heeft ingelaten. Ondanks de goede bedoelingen klinkt ‘Let’s Have A Party’ weliswaar uitnodigend, maar wij slaan deze uitnodiging liever af en genieten op afstand van de muzikale capriolen van deze bijzondere veteraan op deze zeer interessante Family Picnic.

Recensent:Jeroen Bakker      Artiest:Johnny Dowd        Label:Mother Jinx Records
                                                                                   – Original Article

 

For more than thirty years, Johnny Dowd has been part of the established order of roots music, of the alternative country or what we now know better as Americana. But despite the wonderful lofting that has been written about him, Dowd has never managed to reach a large audience for his music. Not surprising when you consider that the idiosyncratic musician really does everything he can to not walk the paved roads. Ingenious, but often bizarre, quirks and worldly adventures in text and music do not make it easy for listeners. Especially on the last year, Twinkle, Twinkle Dowd seemed to be pretty lost. Earlier, he looked up the sharp edges and the filthy edges of the roots music. It seems likely that alcohol and drinks played a role in this. However, the blurred look always made his music and lyrics fascinating. To optimize the atmosphere, he regularly sought out an inspiring environment. For example, he once started writing in the office of his removal company, but later he also used a studio whose walls were completely covered with obituaries. Stupid subjects and themes such as ‘murder’, ‘death’ and also the sad sides of love have always been liked by the musician who was once born in Texas, but now lives in New York.On the Family Picnic , which was published earlier this year, we can hear it again in its well-known black-and-white manner. After having misled the listener with the strange instrumental opener ‘Hoodoo’, an equally remarkable waltz follows, in which Johnny plays with distortion and other gritty tones that you can conjure from an electric guitar. “I was never the man of your dreams”it sounds fake, but sincerely sung. In the dark ‘Vicksburg’ it even seems as if Tom Waits came sneaking into the studio during the recording. The American Civil War is described here in a very special way. It is frightening, without any inhibition. It is typical of Dowd that you can hardly imagine that he has now passed the seventy years. With pointed guitar work and electronic beats, he raps through ‘Shameless’ and enters a strange dark world during ‘Walking The Floor’. With vocal help from Kim Sherwood-Caso and supported by Michael Edmondson on guitar and xylorimba, a special percussion instrument, Dowd takes the listener into normal, everyday events such as a family picnic, but is nothing as it seems. Almost everything degenerates into a surrealistic situation and genius and madness seem very closely related. Sung passionately is the sweet ode to gospel singer Thomas Dorsey by Dowd, who, however contradictory, has always been mainly involved with Devil’s music. Despite the good intentions, ‘Let’s Have A Party’ sounds inviting, but we prefer to decline this invitation and enjoy the musical antics of this special veteran from a very interesting distance.Family Picnic .
                                                                        – Translation by Google

Live @ de Peppel with Melle de Boer (Family Picnic review by Da Music)

Exclusief in De Peppel: Johnny Dowd! Met zijn nieuwe album Family Picnic op zak tourt hij vanaf april 2019 door Europa. We zijn trots te melden dat de show in De Peppel de ENIGE is in Nederland! Mis het niet!

– Johnny Dowd –
Alternatieve countryzanger Johnny Dowd fascineert fans en critici al sinds zijn eerste album Wrong Side of Memphis in 1997 uitkwam. Met ongeveer één nieuw album per jaar blijft hij zijn eigen draai geven aan de Amerikaanse rootsmuziek. Hij maakt donkere, maar humoristische en catchy songs die doen denken aan Tom Waits, Nick Cave en Captain Beefheart.

– Family Picnic –
Op 1 maart 2019 komt het nieuwe album Family Picnic uit, waarin Dowd terugkeert naar de roots rock arena waar hij ooit mee begon. Dertig jaar lang maakt hij al albums die de trends trotseren; een unieke verzameling werk dat met kop en schouders uitsteekt boven zijn gelauwerde tijdgenoten.

– Johnny Dowd over zijn nieuwe album –
“Had to dig pretty deep for this one. Not sure how many more tunes I have in me. Tick tock. This record took an unexpected turn to the past — my past. It’s kind of like “Wrong Side of Memphis” 30 years down the road. Surprisingly little has changed for me (emotionally, that is). I’m still drawn to the same themes — unrequited love, murder, general foolishness. Waltzes and shuffles and boom chuck beats abound. Ice cream chord changes. Plus Kim Sherwood-Caso and Mike Edmondson. What’s not to like? An Americana classic, if I do say so myself.”
— Johnny Dowd

– Support: Melle de Boer –
Van Melle de Boer is bekend dat hij misschien wel de mooiste liedjes schrijft in Den Haag en zijn sporen lang en breed verdiend heeft met Smutfish/Smetvis en Henk & Melle.

Zaterdag 20 april speel ik in Poppodium de Peppelmet John Dowd en Michael. Ik spit in mijn oude, hervonden liedjes. Ze katapulten me naar een andere periode en daardoor snap ik mijn nu iets beter.

Saturday April 20 I play in Poppodium de Peppel with John Dowd and Michael. I dig into my old, recovered songs. They catapult me ​​to a different period and that is why I get a little better now.

Melle de Boer

Exclusive in De Peppel: Johnny Dowd! With his new album Family Picnic in his pocket, he will be touring Europe from April 2019. We are proud to announce that the show in De Peppel is the ONLY in the Netherlands! Don’t miss it – Johnny Dowd – Alternative country singer Johnny Dowd has fascinated fans and critics ever since his first album Wrong Side of Memphis was released in 1997. With about one new album a year, he continues to give his own twist to American roots music. He makes dark but humorous and catchy songs that are reminiscent of Tom Waits, Nick Cave and Captain Beefheart. – Family Picnic – On March 1, 2019, the new album Family Picnic will be released, in which Dowd returns to the roots rock arena he once met began. For thirty years he has been making albums that defy trends; a unique collection of work that stands head and shoulders above his acclaimed contemporaries.- Johnny Dowd about his new album – “Had to dig pretty deep for this one. Not sure how many more tunes I have in me. Tick tock. This record took an unexpected turn to the past – my past It’s child of like “Wrong Side of Memphis” 30 years down the road Surprisingly little has changed for me (emotionally, that is) I’m still drawn to the same themes – unrequited love, murder, general foolishness. Waltzes and shuffles and tree chuck beats abound. Ice cream chord changes. Plus Kim Sherwood-Caso and Mike Edmondson. What’s not to like?

Support: Melle de Boer – Van Melle de Boer is known to have written the most beautiful songs in The Hague and has earned his spurs long and wide with Smutfish / Smetvis and Henk & Melle. Saturday April 20 I will play in Poppodium de Peppelmet John Dowd and Michael. I dig into my old, recovered songs. They catapult me ​​to another period and that’s why I get a little better now. Saturday April 20 I play at Poppodium de Peppel with John Dowd and Michael. I dig into my old, recovered songs. They catapult me ​​to a different period and that’s why I get a little better now.
-Melle de Boer

Johnny Dowd – Family Picnic

19 april 2019
Patrick Van Gestel

Mother Jinx Records

De afgelopen paar platen maakte Johnny Dowd het de neutrale luisteraar niet eenvoudig. Met elektronica in combinatie met hyperkinetische gitaren leek hij zijn duivels uit te willen drijven, gezien het in de voorafgaande zeventig jaar met drank, drugs en doodgewone rock-‘n-roll toch niet gelukt was. Of hij dan nu rust gevonden heeft? Wel… niet echt.

Maar hij brengt het wel weer op een iets meer toegankelijke manier. ‘Family Picnic’ is eigenlijk gewoon een … euh, picknick, vergeleken met pakweg ‘Execute American Folklore‘. Maar verwacht je niet aan wonderen. Johnny Dowd is nog altijd voor honderd procent Johnny Dowd. Dat wil zeggen: prachtige eenvoud, maffe teksten en die uit honderden herkenbare drawl, die hem typeert.

En dan zijn er uiteraard die mistroostige teksten, die hij steevast declameert. In de opener Hoodoo kan hij zich nog net inhouden. Daar laat hij zijn gitaar de vrije loop en krijgt de vibrafoon voorrang. Maar dan is er de wals, die het sarcastische The Man Of Your Dreams is, en de prachtige blueskraker Vicksburg, waarin hij de Amerikaanse burgeroorlog op de korrel neemt op zijn eigen unieke manier: dood en verderf, maden en vliegen bevolken een nummer over deze en bij uitbreiding alle oorlogen.

Als je nu denkt dat de elektronica helemaal verdwenen is, heb je het ook mis. Dat was al aan de opener te merken, maar ook aan een song als Shameless. Je vraagt je enkel af of Dowd dit nu doet omdat hij hiermee de volledige controle heeft (en dus geen drummer en bassist nodig heeft). Maar het doet er eigenlijk al lang niet meer toe: dit is gewoon de stijl die Johnny Dowd hanteert en zich helemaal eigen heeft gemaakt. Like it or not. Hij weet die elektronica ook perfect te integreren in zijn gitaarspel. Getuige een nummer als Stuttering Wind.

“I sing songs of lust and depravity / that’s the only kind of songs come out of me” zingt hij in het überironische Thomas Dorsey, waarin hij zijn bewondering voor de desbetreffende gospelzanger de vrije loop laat en dan smeekt: “I wish that satan would let me go”. Maar wat ons betreft mag Dowd gewoon blijven wie hij is: een getikte rockzanger met meer dan één hoek af, die zijn blik op dit leven – Family Picnic, ziet u? – met u deelt.

Het heeft iets kinderlijk eerlijks, dat nieuwe album van Johnny Dowd. En tegelijkertijd ademt het ouderwetse kwaliteit uit, maar dan wel op Dowds eigenzinnige manier.

  – Original article

The last couple of albums Johnny Dowd did not make it easy for the neutral listener. With electronics in combination with hyperkinetic guitars, he seemed to want to cast out his devils, since he had not succeeded in the previous seventy years with alcohol, drugs and normal rock and roll. Whether he has found peace now? Well … not really.

But he does bring it back in a slightly more accessible way. ‘Family Picnic’ is actually just a… er, picnic, compared to, say, ‘ Execute American Folklore ‘. But don’t expect miracles. Johnny Dowd is still one hundred percent Johnny Dowd. That means: beautiful simplicity, silly texts and those from hundreds of recognizable drawl, which typifies him.

And then of course there are those dreary texts, which he invariably declares. In the opener Hoodoo he can just restrain himself. There he lets his guitar run free and the vibraphone is given priority. But then there is the waltz, which is the sarcastic The Man Of Your Dreams , and the beautiful blues cracker Vicksburg , in which he takes the American civil war in his own unique way: death and destruction, maggots and flies populate a song about this and by extension all wars.

If you now think that the electronics have completely disappeared, you are also wrong. You could tell that from the opener, but also from a song like Shameless . You only wonder if Dowd does this now because he has full control (and therefore does not need a drummer and bass player). But it doesn’t really matter for a long time: this is just the style that Johnny Dowd uses and has completely mastered. Like it or not. He also knows how to integrate that electronics perfectly into his guitar playing. Witness a song like Stuttering Wind .

“I sing songs of lust and depravity / that’s the only child or songs come out of me” he sings in überironic Thomas Dorsey , in which he lets his admiration for the gospel singer in question run wild and then begs: “I wish that satan would let me go “. But as far as we are concerned, Dowd can just continue to be who he is: a crazy rock singer with more than one angle, who looks at this life – Family Picnic, you see? – share with you.

It has something childishly honest about it, that new album from Johnny Dowd. And at the same time it exudes old-fashioned quality, but in Dowd’s wayward way.

– translation by Google

The Rocking Magpie

One man (and a few friend's) thoughts on Roots music from across the great divide.

sangiuseppe

la poesia è morta e non sarò io a resuscitarla

The Dowd Tribe

Making Something Out of Nothing Since Before You Were Born

Grrlfest

GF is an independent multi-platform music and arts festival to celebrate and empower women-identified artists

Peters portaal

Dit is dus geen weblog, maar een wegwijzer

Communiqué

The Official Blog Of WKDU Philadelphia 91.7 FM

No.9

An Artist's Journey

HariKari

Cutting through the fat of this world

Fans of Johnny Dowd

How Much Emptiness Can you Swallow?

michael stark music

official site for recording artist... Michael Stark

BlackCountryRock

Musings on music and anything else

sheila sea

like thalassic velvet

a nomad in cyberspace

the wonderings of a zig-zag wanderer

Ithaca Record Freak

Honest Reviews for local and small-time/indie artists

Blabber 'n' Smoke

A Glasgow view of Americana and related music and writings.

%d bloggers like this: