Uncut and The Sun review Twinkle Twinkle

 

 

 – Uncut

 

 – The Sun

Feeling Bad Tour @ Worm Feb. 9

 

Johnny Dowd (US) + Melle de Boer

 

 

Language is a subject of constant debate in The Avantgardistic State. What is it best used for, and how? Here we have two exponents who take this linguistic to-and-fro down a country path [sic]. Expect a combination of Dutch and American grassroots music at its most fundamental.

Melle de Boer
Melle de Boer, known for his act Smutfish and his love of the American folk tradition addresses the idea that Dutch acts need to sing in English to be “successful”. Through his love of the American song tradition. De Boer will be joined by Suzanne Ypma.

Johnny Dowd
Johnny Dowd is an American alt country musician from Ithaca, New York. Expect songs full of experimental, noisy breaks with a strong int of the American Gothic and black humour. Many have compared his music to that of Tom Waits and Captain Beefheart. Dowd will be joined by guitarist Mike Edmondson.

 – Original site

Going down the road feeling bad | Johnny Dowd & Melle de Boer

Johnny Dowd and Melle de Boer travel through the Netherlands as a double bill. Their Going Down the Road Feeling Bad tour marks the occasion of the release of their new albums. Dowd and The Boer play their own songs and, in the collaborative part of the show, perform their joint, unconventional take on American traditional music.

Artist and musician Melle de Boer is known as the lead singer of his band Smutfish. Their 2003 debut record Lawnmower Mind is widely regarded as the founding album of Dutch ‘country noir’. American musician Johnny Dowd lives and breathes American blues, folk and country music, reinterpreting their traditions in his own experimental and darkly humorous way. Dowd and De Boer both have a knack for the eclectic. Don’t expect a sleepy singer songwriter night: their songs are beautiful, urgent, chaotic, loud, noisy, soothing, and above all, unforgettable.

Feeling Bad Tour @ Patronaat

Johnny Dowd (USA) + Melle de Boer - Going Down the Road Feeling Bad Tour

Als twee mensen lang genoeg graven komen ze elkaar uiteindelijk tegen. Johnny Dowd en Melle de Boer graven al jaren tunnels in de menselijke ziel. Als Orpheusen dalen ze af in de onderwereld en nemen met gevaar voor eigen leven de mooiste dingen mee naar boven. Nu komen die tunnels samen.
December 2017 komt Johnny Dowd uit met een album met zijn interpretaties van Amerikaanse Folk klassiekers. Liedjes als: Going Down the Road, St. James Infirmary, Tom Dooley, Oh my Darling Clementine.
Het zijn Traditionals, de basis van de Amerikaanse muziek. Johnny en Melle zullen ze bijna onherkenbaar brengen. Niet oubollig, maar zoals ze nu moeten klinken, actueel, vol ziel, elektriciteit en noodzakelijkheid. Ze spiegelen een directe reactie op de huidige Amerikaanse samenleving, met alle spanningen en onzekerheden die daarbij denkbaar zijn.
Melle de Boer brengt begin 2018 een album uit. Een solo album heel dichtbij zichzelf. Dit album wordt opgenomen op zijn zolder. Eenzelfde zolder als waarnaar de vader van Melle vertrok na zijn scheiding. Op die zolder wonen spoken. Spoken die liedjes fluisteren.

Johnny en Melle gaan touren door Nederland. Ze spelen hun liedjes. Oude liedjes, nieuwe liedjes. Geen suf singer-songwriter avondje maar elektrisch, chaotisch, hard en lelijk, zacht en mooi. Alleen en samen. Ze combineren hun volstrekt eigen werelden om een onvergetelijk, maar vooral uniek optreden te verzorgen.

Johnny neemt zijn gitarist Mike Edmondson mee. Hij zorgt voor een gedegen slaggitaar waar Johnny al zijn gekte en chaos in kwijt kan. Mike zingt ook mee.
Melle wordt bijgestaan door Suzanne Ypma. Zij heeft samen met Melle zijn nieuwe album opgenomen. Suzanne is van de elektropop. De synthesizer heeft een belangrijke rol in het nieuwe album.

JOHNNY DOWD
Johnny Dowd wordt al tijden een van de laatst overgebleven échte folk originals genoemd. ‘Dowd is misschien niet naar de vorm, maar wel naar de geest een late volgeling van de vooroorlogse blueszangers’ NRC 2001.
Johnny Dowd (geboren 29 maart 1948 in Fort Worth, Texas) is een Amerikaanse alt country musicus uit Ithaca, New York. Typisch voor zijn stijl zijn experimentele, luidruchtige pauzes in zijn liedjes en sterke gotische (in de zin van duistere en sombere) elementen in de liedjes en in de muziek. Er is ook een sterke onderstroom van zwarte humor en het absurde in zijn werk. Als singer-songwriter wordt zijn muziek vergeleken met de muziek van Tom Waits, Nick Cave en Captain Beefheart.

MELLE DE BOER
Vanaf 2001 is Melle bezig met het duiden van zijn ‘Amerikaanse’ muziek.
Zijn band Smutfish, opgericht in 1999, heeft sinds het debuutalbum ‘Lawnmower Mind’ een omvangrijk oeuvre opgebouwd en bij verschillende platenmaatschappijen 5 cd’s opgenomen.
Door optredens op onder andere Noorderslag, SXSW in Austin, Texas, de Popkomm in Berlijn en het Reeperbahn festival in Hamburg, heeft de band veel getourd door Nederland en Europa. Ook noemenswaardig is de tour met Daniel Johnston in 2007 en 2008.
In 2015 vond de release van het album “Trouble” plaats bij het toonaangevende Nederlandse label Excelsior Recordings. De daaruitvolgende tour langs filmhuizen maakte duidelijk dat door tekeningen toe te voegen aan de muziek, de teksten beter begrepen werden, zodoende werd er een extra dimensie aan een optreden toegevoegd.

Waarom zingen Nederlanders zo vaak in het Engels? In 2016 vertaalden Nederlandse schrijvers als Leon Verdonschot, Levi Weemoedt, Maartje Wortel, Ingmar Heytze, Freek de Jonge Liedjes van Melle de Boer naar het Nederlands. Dit gaf inzichten in de keuze voor de Engelse taal als voertaal voor zijn liedjes.
Dit keer verbindt Melle zijn optredens direct met de bron. Namelijk de Amerikaanse folk.

Bijzonder avondje, zoveel mag nu al duidelijk zijn!

Heart of the Beast with Pere Ubu

 

 

The show was about as well matched with an opening act as you could imagine—the rare appearance in these parts of Johnny Dowd, an authentic outsider voice in his own right, doing his own idiosyncratic  thing.

Raised in Texas and Oklahoma, living for decades in Ithaca, NY, he’s

created a bunch of weird spoken word, warped country, and neo-blues recordings that have lately been accompanied by the incongruous sounds of a drum

machine. Like Jim White (with whom he once formed a band a decade ago, Hellwood), he blends absurdist spoken word poetry and unexpected music for something that like Ubu, is in the tradition of Beat poets, jazz hipsters, and street corner savants.

Rather than being menacing as Thomas was capable of being, Dowd, 69, was goodnatured and laughed along with the absurdity, allowing his guitarist Mike Edmondson to begin with an a cappella Joe Walsh, “Life’s Been Good” (when clearly his life as a rock figure has been something else) before the sudden jolt of “I Crawled Up the Rat’s Ass.”

As in the handmade poetry books he sold on site, he could come up with sharp lines that stood out. He pretended to be a funk god as “The White Dolomite,” and deconstructed “Freddy’s Dead” for his own purposes. He and Edmondson almost seemed more interested in telling the dumb jokes between songs.

They even made fun of the hopelessly dated disco-era drum machine that backed most of the songs, suggesting we “give the drummer some.” But they won over the crowd enough to have them sing along to “I love the bright lights of Washington, DC; I wanna be a star like Conway Twitty.”

He ended the semi-sincere a cappella of Charlie Chaplin’s “Smile,” before rocking out with a version of it, encouraging a gesture that  contrasted mightily with the headliner’s scowl.

 – Oringinal article by Roger Catlin, photos by Richie Downs

 

This slideshow requires JavaScript.

Then it’s the PEre Ubu show and merch sales. Only thing lost on this trip: Johnny’s moustache. It was one snoop too many.

A quick shout out to  Franks Diner, latest of the fine diner finds on the road with Johnny Dowd.