Family Picnic review by Festivalinfo.nl

Recensie Johnny Dowd : Family Picnic

Al ruim dertig jaar behoort Johnny Dowd tot de gevestigde orde van de rootsmuziek, van de alternatieve country of dat wat wij tegenwoordig beter kennen als Americana. Maar ondanks de prachtige loftuitingen die er zoal over hem zijn geschreven, heeft Dowd nog nooit een groot publiek voor zijn muziek weten te bereiken. Niet vreemd als je bedenkt dat de eigenzinnige muzikant er werkelijk alles aan doet om maar niet de reeds geplaveide wegen te bewandelen. Geniale maar dikwijls bizarre spitsvondigheden en wereldvreemde avonturen in tekst en muziek maken het de luisteraars nu niet gemakkelijk. Vooral op het vorig jaar verschenen Twinkle, Twinkle leek Dowd behoorlijk de weg kwijt te zijn. Al eerder werden door hem de scherpe randjes en de viezige kantjes van de rootsmuziek opgezocht. Dat de drank en drugs daarbij een rol speelden lijkt waarschijnlijk. De vertroebelde blik maakte zijn muziek en zijn teksten echter echter altijd fascinerend. Om de sfeer te optimaliseren zocht hij regelmatig een inspirerende omgeving op. Zo begon hij ooit met schrijven in het kantoor van zijn verhuisbedrijfje, maar maakte hij later ook eens gebruik van een studio waarvan de muren volledig waren voorzien van overlijdensberichten. Maffe onderwerpen en thema’s als ‘moord’, ‘dood’ en ook de trieste kanten van de liefde werden altijd al graag bezongen door de ooit in Texas geboren, maar tegenwoordig in New York woonachtige muzikant. Wie dacht dat Dowd zijn wilde haren inmiddels wel kwijt zou zijn geraakt in de loop van de tijd, en zo’n vijftien studioalbums later, komt bedrogen uit.

Op het eerder dit jaar verschenen Family Picnic horen we hem namelijk weer op de zijn zo bekende zwartgallige wijze. Na eerst de luisteraar op het verkeerde been te hebben gezet met de vreemde instrumentale opener ‘Hoodoo’, volgt een even zo merkwaardige wals, waarin Johnny stoeit met distortion en andere gruizige tonen die je uit een elektrische gitaar kunt toveren. ”I was never the man of your dreams” klinkt het vals, maar zeer gemeend gezongen. In het donkere ‘Vicksburg’ lijkt het zelfs of Tom Waits tijdens het opnemen de studio is komen binnensluipen. De Amerikaanse Burgeroorlog wordt hier op wel heel bijzondere wijze beschreven. Angstaanjagend is het, zonder enige remming. Het is typerend voor Dowd waarvan je je nauwelijks kunt voorstellen dat hij inmiddels de zeventig jaar is gepasseerd. Met puntig gitaarwerk en elektronische beats rapt hij zich door ‘Shameless’ en begeeft hij zich tijdens ‘Walking The Floor’ in een vreemde duistere wereld. Met vocale hulp van Kim Sherwood-Caso en ondersteund door Michael Edmondson op gitaar en xylorimba, een bijzonder slaginstrument, neemt Dowd de luisteraar mee in normale, alledaagse gebeurtenissen zoals een familie-picknick, maar is niets zoals het lijkt dat het is. Vrijwel alles ontaardt in een surrealistische toestand en lijkt genialiteit en waanzin heel nauw met elkaar verwant. Hartstochtelijk gezongen is de lieve ode aan gospelzanger Thomas Dorsey door Dowd die, hoe tegenstrijdig ook, zich altijd voornamelijk met Duivelse muziek heeft ingelaten. Ondanks de goede bedoelingen klinkt ‘Let’s Have A Party’ weliswaar uitnodigend, maar wij slaan deze uitnodiging liever af en genieten op afstand van de muzikale capriolen van deze bijzondere veteraan op deze zeer interessante Family Picnic.

Recensent:Jeroen Bakker      Artiest:Johnny Dowd        Label:Mother Jinx Records
                                                                                   – Original Article

 

For more than thirty years, Johnny Dowd has been part of the established order of roots music, of the alternative country or what we now know better as Americana. But despite the wonderful lofting that has been written about him, Dowd has never managed to reach a large audience for his music. Not surprising when you consider that the idiosyncratic musician really does everything he can to not walk the paved roads. Ingenious, but often bizarre, quirks and worldly adventures in text and music do not make it easy for listeners. Especially on the last year, Twinkle, Twinkle Dowd seemed to be pretty lost. Earlier, he looked up the sharp edges and the filthy edges of the roots music. It seems likely that alcohol and drinks played a role in this. However, the blurred look always made his music and lyrics fascinating. To optimize the atmosphere, he regularly sought out an inspiring environment. For example, he once started writing in the office of his removal company, but later he also used a studio whose walls were completely covered with obituaries. Stupid subjects and themes such as ‘murder’, ‘death’ and also the sad sides of love have always been liked by the musician who was once born in Texas, but now lives in New York.On the Family Picnic , which was published earlier this year, we can hear it again in its well-known black-and-white manner. After having misled the listener with the strange instrumental opener ‘Hoodoo’, an equally remarkable waltz follows, in which Johnny plays with distortion and other gritty tones that you can conjure from an electric guitar. “I was never the man of your dreams”it sounds fake, but sincerely sung. In the dark ‘Vicksburg’ it even seems as if Tom Waits came sneaking into the studio during the recording. The American Civil War is described here in a very special way. It is frightening, without any inhibition. It is typical of Dowd that you can hardly imagine that he has now passed the seventy years. With pointed guitar work and electronic beats, he raps through ‘Shameless’ and enters a strange dark world during ‘Walking The Floor’. With vocal help from Kim Sherwood-Caso and supported by Michael Edmondson on guitar and xylorimba, a special percussion instrument, Dowd takes the listener into normal, everyday events such as a family picnic, but is nothing as it seems. Almost everything degenerates into a surrealistic situation and genius and madness seem very closely related. Sung passionately is the sweet ode to gospel singer Thomas Dorsey by Dowd, who, however contradictory, has always been mainly involved with Devil’s music. Despite the good intentions, ‘Let’s Have A Party’ sounds inviting, but we prefer to decline this invitation and enjoy the musical antics of this special veteran from a very interesting distance.Family Picnic .
                                                                        – Translation by Google

Twinkle Reviews

Blabber ‘n’ Smoke

A Glasgow view of Americana and related music and writings

Johnny Dowd. Twinkle Twinkle.

twinklecoverforsite460wJohnny Dowd continues to eviscerate Americana on this wonderful collection of popular songs from the past which are chewed up and spat out by Dowd in his unmistakable style.  The album opens with a manifesto of sorts on the updated Execute American Folklore (Again)and it’s hard not to express a chuckle when this Residents like  caustic surge of electronica mutates into  Dowd’s delivery of Twinkle Twinkle Little Star. We all know this lullaby but here it’s a bad dream vividly reimagined, more akin to Der Struwwelpeter than Disney with Anna Coogan’s operatic voice adding to the disquiet. Like a mad scientist let loose in a laboratory of steam punk synths Dowd plays all the instruments on the album; farts, parps, clangs and ominous hisses permeate the disc sounding like Krautrock meets the Clangers at times. Songs such as Going Down The Road Feeling Bad, Red River Valley and Tom Dooley are punched into submission. St. James Infirmary Blues is spoken like a beat poet suffering from a benzo famine and John The Revelator is full on biblical fury as the synthesized sounds beep and warble while there’s more biblical darkness on Job 17:11-17 with Dowd coming across like a Manson type prophesiser although the song morphs from its biblical origins into an electro funk invitation to a Friday night funky party.  Dowd’s reworkings of these songs are bizarre and challenging but  he’s  continuing in the tradition of others, taking the songs and adding his own distinctive twist. I challenge anyone not to listen to his take on My Darling Clementine without a smile appearing. Website

 – Original Article

Twinkle, Twinkle by Johnny Dowd

From TheSampler,Radio New Zealand 27 March 2018

Johnny Dowd sings a few family favourites – as you’ve never heard them before. Nick Bollinger wonders whether it was worth the risk.

Johnny Dowd

Johnny Dowd Photo: (c) Kat Dalton

Don’t look now, but I think we’ve got trouble. The folk club has just been invaded by a floor singer with a questionable sense of pitch, and I don’t know what that instrument is he’s holding but it don’t look like a banjo.

The singer is, in fact, Johnny Dowd, and he’s artist I’ve admired ever since his first record Wrong Side Of Memphis came out 20 years ago: a set of his own southern gothic ballads, delivered in a voice bordering on the tuneless and accompanying himself with a rough but effective guitar.

Twinkle, Twinkle

Twinkle, Twinkle Photo: supplied

The whole thing seemed risky, yet it worked, as though a character in a Tom Waits song had seized the means of production and made his own record. Dowd has kept making his own records – fifteen at last count – and kept taking risks. He’s flirted with different settings – including lounge jazz and, believe it or not, prog rock – but the music has always been imprinted with his dark, Bukowski-esque world view. Lately he’s been trying his hand at electronica. Oh, and folk songs.

‘Tom Dooley’, the murder ballad cheerfully popularised by the Kingston Trio, is a song Johnny Dowd might almost have written himself, and no one has ever made the narrator seem more convincingly psychopathic as he does during the spoken verses. But if that one sits quite comfortably in Dowd’s oeuvre, his ‘Twinkle Twinkle Little Star’is truly disturbing, and it’s not the only time Dowd does serious violence to a song held by many to be sacred. He also has a crack at the popular 18th century hymn ‘Rock Of Ages’ that goes for hip-hop and the hymnal simultaneously and I’m not sure either survives.

It’s startling, absurd and ultimately a little exhausting.

Still, an artist who doesn’t take risks is less likely to fail but by the same token is only going to give you the same stuff over and over again. Dowd is a risk-taker, so it’s always different.

Twinkle, Twinkle takes a risk and doesn’t quite carry it off, which doesn’t mean it wasn’t worth attempting, or that this experiment hasn’t simply cleared the creative paths to make way for something extraordinary. I’ll be listening to Dowd’s next one anyway, just in case.

Twinkle, Twinkle is available on Mother Jinx

 – Original Article

Oor and The Independent review Twinkle Twinkle

The older, the crazier? Next year he turns 70, but since he discovered the use of synths, electronics and beats alongside his guitar, a whole new world seems to have opened for the New York singer/guitar player.He lets himself go, wonderfully off-key and against the grain, with songs from among others Jane Taylor (etc)

‘As if Hank Williams is transformed into Captain Beefheart who bought himself a bunch of primitive electronics’ the Independent wrote. We agree. Soon he will be touring with Melle de Boer. Nice couple!

 – Translation by Tamara Veldman via Facebook

 

Real Roots Cafe reviews Twinkle Twinkle

Johnny Dowd, Twinkle, Twinkle

De eerste prachtige uitgave van en voor 2018 is een feit. Twinkle, Twinkle van Johnny Dowd is een release waarbij de mond meerdere malen van verbazing openvalt. Op zijn site vertelt hij in zijn eigen woorden over zijn nieuwe langspeler:“Howdy all. I have finished tracking my new record, tentatively titled Twinkle, Twinkle. All the songs are in the public domain — ‘Tom Dooley’, ‘St. James Infirmary’, ‘Red River Valley’, ‘Rock of Ages’… you get the picture. It features Anna Coogan and Mike Edmondson on vocals. If you ever wondered what folk music would sound like in an electronic setting, this is it. I’ll release it on my own label, Mother Jinx Records. Not sure when. I’ll keep you posted.” Twinkle, Twinkle staat in januari 2018. Zoveel is nu duidelijk, in de schappen van de winkels.

Dowd heeft een paar eigen composities aangevuld met Amerikaanse liedjes uit een ver en muzikaal verleden. ‘The Cuckoo’, ‘St. James Infirmary Blues’, ‘House Of The Rising Sun’ en ‘John The Revelator’ zijn overbekende traditionals. Dowd haalt elk nummer door zijn elektronische studio en stopt de nummers vol afwijkende, vreemde en verrassende klanken.

Na een eerste beluistering ligt een conclusie voor de hand. Dowd heeft zijn hand overspeeld. De nummers zijn slechts in de verte te herkennen en spatten uiteen door de wens te verbazen en misschien wel te choqueren. Precies op dat punt is er ook de oprechte verbazing. Dowd heeft de nummers aangepakt, gegeseld bijna én met respect behandeld. De glimlach op de lippen van de luisteraar om zoveel gekte, verandert af en toe in een sardonische grijns. Het verleden verdient respect, maar mag ook dienen als basis voor muzikale gekte en brille.

‘Execute American Folklore, Again’ opent en is een nummer dat Dowd bij optredens in 2016 al speelde. Hij voegt op deze release het woord Again toe. Het is bekend dat Dowd de Amerikaanse muziekgeschiedenis graag op zijn geheel eigen manier vertolkt. Op Twinkle, Twinklle gaat hij ‘again’,  opnieuw de Amerikaanse folklore te lijf.

Na vele luisterbeurten is er vooral de verbazing gebleven. ‘House Of The Rising Sun’ loopt al na ruim twee minuten moeiteloos over in ‘Oh, My Darling, Clementine’. De solo tussen de coupletten is typisch Dowd, simpel en schurend. De Amerikaanse bard melkt de nummers niet uit. Zoals altijd heeft hij lak aan conventies en schakelt bijna verveeld naar een volgend liedje.

Twinkle, Twinkle is een unieke plaat. Het is een release die te denken geeft en telkens om aandacht vraagt. De luisteraar draait nummers om gedachtes tijdens eerdere draaibeurten te bevestigen. Dowd zet iedereen continue op het verkeerde been.

Afsluitend nummer is ‘Job 17: 11 – 17’. “Thank God it’s Friday. I’m gonna have a party. Gonna have a funky, funky good time,” zingt Dowd. En dat is uiteindelijk precies wat Twinkle, Twinkle is. Een feest voor de oren van iedereen die avontuur zoekt in folklore. (Mother Jinx Records)

Zaterdag 27 Januari 2018 in Paradiso. Zaal open 21:30, Aanvang 22:00

 – Original article

Uncut and The Sun review Twinkle Twinkle

 

 

 – Uncut

 

 – The Sun

The Rocking Magpie

One man (and a few friend's) thoughts on Roots music from across the great divide.

sangiuseppe

la poesia è morta e non sarò io a resuscitarla

The Dowd Tribe

Making Something Out of Nothing Since Before You Were Born

Grrlfest

GF is an independent multi-platform music and arts festival to celebrate and empower women-identified artists

Peters portaal

Dit is dus geen weblog, maar een wegwijzer

Communiqué

The Official Blog Of WKDU Philadelphia 91.7 FM

No.9

An Artist's Journey

HariKari

Cutting through the fat of this world

Fans of Johnny Dowd

Walk with the Zombies from Outer Space

michael stark music

official site for recording artist... Michael Stark

BlackCountryRock

Musings on music and anything else

sheila sea

like thalassic velvet

a nomad in cyberspace

the wonderings of a zig-zag wanderer

Ithaca Record Freak

Honest Reviews for local and small-time/indie artists

Blabber 'n' Smoke

A Glasgow view of Americana and related music and writings.

%d bloggers like this: