Family Picnic review by Festivalinfo.nl

Recensie Johnny Dowd : Family Picnic

Al ruim dertig jaar behoort Johnny Dowd tot de gevestigde orde van de rootsmuziek, van de alternatieve country of dat wat wij tegenwoordig beter kennen als Americana. Maar ondanks de prachtige loftuitingen die er zoal over hem zijn geschreven, heeft Dowd nog nooit een groot publiek voor zijn muziek weten te bereiken. Niet vreemd als je bedenkt dat de eigenzinnige muzikant er werkelijk alles aan doet om maar niet de reeds geplaveide wegen te bewandelen. Geniale maar dikwijls bizarre spitsvondigheden en wereldvreemde avonturen in tekst en muziek maken het de luisteraars nu niet gemakkelijk. Vooral op het vorig jaar verschenen Twinkle, Twinkle leek Dowd behoorlijk de weg kwijt te zijn. Al eerder werden door hem de scherpe randjes en de viezige kantjes van de rootsmuziek opgezocht. Dat de drank en drugs daarbij een rol speelden lijkt waarschijnlijk. De vertroebelde blik maakte zijn muziek en zijn teksten echter echter altijd fascinerend. Om de sfeer te optimaliseren zocht hij regelmatig een inspirerende omgeving op. Zo begon hij ooit met schrijven in het kantoor van zijn verhuisbedrijfje, maar maakte hij later ook eens gebruik van een studio waarvan de muren volledig waren voorzien van overlijdensberichten. Maffe onderwerpen en thema’s als ‘moord’, ‘dood’ en ook de trieste kanten van de liefde werden altijd al graag bezongen door de ooit in Texas geboren, maar tegenwoordig in New York woonachtige muzikant. Wie dacht dat Dowd zijn wilde haren inmiddels wel kwijt zou zijn geraakt in de loop van de tijd, en zo’n vijftien studioalbums later, komt bedrogen uit.

Op het eerder dit jaar verschenen Family Picnic horen we hem namelijk weer op de zijn zo bekende zwartgallige wijze. Na eerst de luisteraar op het verkeerde been te hebben gezet met de vreemde instrumentale opener ‘Hoodoo’, volgt een even zo merkwaardige wals, waarin Johnny stoeit met distortion en andere gruizige tonen die je uit een elektrische gitaar kunt toveren. ”I was never the man of your dreams” klinkt het vals, maar zeer gemeend gezongen. In het donkere ‘Vicksburg’ lijkt het zelfs of Tom Waits tijdens het opnemen de studio is komen binnensluipen. De Amerikaanse Burgeroorlog wordt hier op wel heel bijzondere wijze beschreven. Angstaanjagend is het, zonder enige remming. Het is typerend voor Dowd waarvan je je nauwelijks kunt voorstellen dat hij inmiddels de zeventig jaar is gepasseerd. Met puntig gitaarwerk en elektronische beats rapt hij zich door ‘Shameless’ en begeeft hij zich tijdens ‘Walking The Floor’ in een vreemde duistere wereld. Met vocale hulp van Kim Sherwood-Caso en ondersteund door Michael Edmondson op gitaar en xylorimba, een bijzonder slaginstrument, neemt Dowd de luisteraar mee in normale, alledaagse gebeurtenissen zoals een familie-picknick, maar is niets zoals het lijkt dat het is. Vrijwel alles ontaardt in een surrealistische toestand en lijkt genialiteit en waanzin heel nauw met elkaar verwant. Hartstochtelijk gezongen is de lieve ode aan gospelzanger Thomas Dorsey door Dowd die, hoe tegenstrijdig ook, zich altijd voornamelijk met Duivelse muziek heeft ingelaten. Ondanks de goede bedoelingen klinkt ‘Let’s Have A Party’ weliswaar uitnodigend, maar wij slaan deze uitnodiging liever af en genieten op afstand van de muzikale capriolen van deze bijzondere veteraan op deze zeer interessante Family Picnic.

Recensent:Jeroen Bakker      Artiest:Johnny Dowd        Label:Mother Jinx Records
                                                                                   – Original Article

 

For more than thirty years, Johnny Dowd has been part of the established order of roots music, of the alternative country or what we now know better as Americana. But despite the wonderful lofting that has been written about him, Dowd has never managed to reach a large audience for his music. Not surprising when you consider that the idiosyncratic musician really does everything he can to not walk the paved roads. Ingenious, but often bizarre, quirks and worldly adventures in text and music do not make it easy for listeners. Especially on the last year, Twinkle, Twinkle Dowd seemed to be pretty lost. Earlier, he looked up the sharp edges and the filthy edges of the roots music. It seems likely that alcohol and drinks played a role in this. However, the blurred look always made his music and lyrics fascinating. To optimize the atmosphere, he regularly sought out an inspiring environment. For example, he once started writing in the office of his removal company, but later he also used a studio whose walls were completely covered with obituaries. Stupid subjects and themes such as ‘murder’, ‘death’ and also the sad sides of love have always been liked by the musician who was once born in Texas, but now lives in New York.On the Family Picnic , which was published earlier this year, we can hear it again in its well-known black-and-white manner. After having misled the listener with the strange instrumental opener ‘Hoodoo’, an equally remarkable waltz follows, in which Johnny plays with distortion and other gritty tones that you can conjure from an electric guitar. “I was never the man of your dreams”it sounds fake, but sincerely sung. In the dark ‘Vicksburg’ it even seems as if Tom Waits came sneaking into the studio during the recording. The American Civil War is described here in a very special way. It is frightening, without any inhibition. It is typical of Dowd that you can hardly imagine that he has now passed the seventy years. With pointed guitar work and electronic beats, he raps through ‘Shameless’ and enters a strange dark world during ‘Walking The Floor’. With vocal help from Kim Sherwood-Caso and supported by Michael Edmondson on guitar and xylorimba, a special percussion instrument, Dowd takes the listener into normal, everyday events such as a family picnic, but is nothing as it seems. Almost everything degenerates into a surrealistic situation and genius and madness seem very closely related. Sung passionately is the sweet ode to gospel singer Thomas Dorsey by Dowd, who, however contradictory, has always been mainly involved with Devil’s music. Despite the good intentions, ‘Let’s Have A Party’ sounds inviting, but we prefer to decline this invitation and enjoy the musical antics of this special veteran from a very interesting distance.Family Picnic .
                                                                        – Translation by Google

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

The Rocking Magpie

One man (and his friend's) thoughts on Roots music from across the great divide.

The Dowd Tribe

Making Something Out of Nothing Since Before You Were Born

Grrlfest

GF is an independent multi-platform music and arts festival to celebrate and empower women-identified artists

Peters portaal

Dit is dus geen weblog, maar een wegwijzer

Communiqué

The Official Blog Of WKDU Philadelphia 91.7 FM

No.9

An Artist's Journey

HariKari

Cutting through the fat of this world

Fans of Johnny Dowd

I dress each morning in a red kimono,listen to the Bible radio

michael stark music

official site for recording artist... Michael Stark

BlackCountryRock

Musings on music and anything else

sheila sea

like thalassic velvet

a nomad in cyberspace

the wonderings of a zig-zag wanderer

Ithaca Record Freak

Honest Reviews for local and small-time/indie artists

Blabber 'n' Smoke

A Glasgow view of Americana and related music and writings.

Rongovian Embassy

Local Food, Drink, Music & Spirit

%d bloggers like this: