Rootstime reviews Execute American Folklore

Photo_Rootsbe,Johnny+Dowd+by+Amos+Perrine

Het was altijd al een heikele taak om te proberen Johnny Dowd in een vakje onder te brengen en de man lijkt niet van plan zijn eigenzinnige koers op te geven. We zijn al even gewend aan het gebruik van drumcomputers en loops en deze keer is het niet anders: op zijn (ongeveer) vijftiende plaat rijgt Dowd in minder dan veertig minuten veertien nummers aaneen, die allemaal draaien om geprogrammeerde beats en distortel gitaren. Dat levert een soort “heel boze Nick Cave”-plaat op die dreigend en donker lijkt te klinken, maar die zich, zodra je ze een paar keer gehoord en beluisterd hebt, langzaam aan openvouwt en na een paar keer zelf leuk begint te klinken.

Er zitten blues, funk- en country invloeden in, al wordt er in het merendeel van de nummers niet gezongen, maar worden de teksten voorgedragen, uitgespuwd, gerocheld, gedebiteerd tegen een beland van ritmes en klanken, die de meesten onder ons nauwelijks als “muziek” zullen (h)erkennen. Nu eens lijkt Dowd zich aan een aftelrijmpje te wagen, dan weer wil hij de lijzigheid van een veel te warme middag in klanken omzetten. In “Sexual Revolution” eindigt het met een heerlijk cynische “d.i.v.o.r.c.e” (x 12) en dat lijkt me tekenend voor de Dowd van vandaag: vele tinten zwart, als het ware, maar tegelijk vrolijk met de voeten van z’n publiek spelen, zoals met “Rhumba In The Park” of “Modern Woman”.

Bijzonder, heel bijzonder plaatje, ook al omdat één van onze geprefereerde nimfen op de hele plaat meedraait met een serie heel fraaie vocalen. De nummers waarop zij de boventoon voert komen het beste binnen bij de gewone luisteraar, waartoe ik mezelf bij deze promoveer. Dingen als “Brains-flame” en het afsluitende “A World Without Me” zijn heel erg vlot beluisterbaar, maar er zijn ook zaken bij, waar je echt moeite moet voor doen, maar dat was bij Dowd zelden anders= een vrolijke Frans was hij nooit en hij leek er, ook met zijn eerste platen, erg bang voor te zijn dat hij een te toegankelijk soort muziek zou gaan maken. Dat is ’s mans absolute recht, maar hij veroordeelt er zichzelf natuurlijk wel mee tot een bestaan in de marge.

Vind ik dit nu een slechte plaat? Nee, helemaal niet, maar ze is wel niet zo geschikt voor de radioformats, die hier de dienst uitmaken. En als je niet gedraaid wordt, word je ook niet gekend, zo eenvoudig is het. Nu, eind oktober is Dowd in de buurt voor een paar concerten en ik maak me sterk dat de mensen die daar gaan naar kijken, behoorlijk overdonderd weer buiten zullen komen. Kijk, Neil Young heeft ooit vreemde dingen gemaakt en David Byrne al evenzeer en toch drukken wij beiden nog aan de borst, precies omdat ze beiden van de geijkte paden durven afwijken. Bij Dowd is dat afwijken tot motto verheven en dus verdient ook hij beluisterd te worden, al maakt hij de luisteraar alles behalve gemakkelijk.

Wie vandaag nog een plaat van Dowd verwacht, die klinkt als “Wrong Side of Memphis”, waarmee we hem destijds leerden kennen, die heeft de man sindsdien nauwelijks nog gevolgd en dreigt bij deze nieuwe dus minstens een beetje verbaasd te staan kijken. Hijzelf lijkt zich bij het maken van deze plaat danig geamuseerd te hebben en ik las vanmiddag zelfs een concertverslag van vorige week, waarin de verslaggever beweerde dat hij Dowd twee kaar had zien lachen op het podium. Ik ben benieuwd of we dat voorrecht ook zullen hebben als hij binnenkort bij ons passeert…

– Dani Heyvaert

 – Original Article

It has always been a tricky task of trying to accommodate Johnny Dowd in a box and the guy does not intend to give up his wayward course. We are just as accustomed to using drum machines and loops and this time is no different: to be (about) fifteenth plate strings Dowd in less than forty minutes fourteen songs together, all of which revolve around programmed beats and dist ortel guitars. This produces a “very angry Nick Cave” plate that seems to sound menacing and dark, but that as soon as you heard them a few times and have listened, slowly unfold and even fun starts to sound after a few times.

There are blues, funk and country influences, though it is not sung in most of the songs, but are recited the lyrics, spat, gerocheld, debited against a landed rhythms and sounds that most of us hardly as ” music “will recognize (h). Sometimes Dowd seems to even attempt at counting, then he wants to convert the drawling tones of an excessively hot afternoon. In “Sexual Revolution” ends with a deliciously cynical “divorce” (x 12), and that seems to me characteristic of the Dowd today: many shades of black, as it were, but at the same time happily playing with the feet of his audience, such as “Rhumba In The Park” and “Modern Woman”.

Special, very special picture, not least because one of our preferred nymphs on the whole plate rotates with a series of very beautiful vocals. The numbers which they predominate are the best in the ordinary listener, which I myself at this promo spring. Things like “Brains-flame” and the closing “A World Without Me” are very easily listenable, but there are also cases in which you really bother to do before, but that was at Dowd rarely else = a cheerful French he was and he never seemed, even with his first record, really to be afraid that he was going to make an accessible kind of music. That is man’s absolute right, but of course he condemns himself there so bad to an existence on the margins.

I now find this a bad record? No, not at all, but she is not so suitable for the radio formats that here the shots. And if you do not run, you are also not known, it’s that simple. Now, the end of October Dowd around for a few concerts and I am strongly that the people who go there to look at, quite overwhelmed again will come out. Look, Neil Young has ever made strange things and David Byrne just as much and yet we both still pressing on his chest, just because they both dare to deviate from the beaten track. At Dowd is to deviate motto elevated and therefore he deserves to be listened to, if he makes the listener anything but easy.

Who today still expecting a plate of Dowd, which sounds like “Wrong Side of Memphis”, which we got to know him at the time that the man since hardly followed and threatened by allowing this new look so surprised at least a little. He seems in the making of this record have severely amused and I read this afternoon even a concert report last week in which the reporter claimed he Dowd two card had seen laughing on stage. I wonder if we will have that privilege if he soon passes us …

(Dani Heyvaert)

 – Translation by Google

Save

Save

Save

Save

Save

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s